Więźniowie doświadczali przemocy każdego dnia pobytu w obozie.

Brutalne traktowanie rozpoczynało się już na etapie transportu. Podróż do obozu była skrajnie wyczerpująca zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Aresztowanych z pobliskich miejscowości przewożono autobusami lub samochodami ciężarowymi, najczęściej jednak koleją – w przepełnionych wagonach towarowych. Transporty trwały wiele godzin, a nierzadko nawet kilka dni, i odbywały się w urągających godności warunkach sanitarnych. Więźniowie jechali zastraszeni, pozbawieni informacji i niepewni swojego losu. Wielu z nich – zwłaszcza osoby chore, starsze oraz małe dzieci –umierało w drodze do miejsca przeznaczenia.

Już od pierwszych chwil pobytu w obozie nowoprzybyłym uświadamiano, gdzie się znaleźli i jaki czeka ich los. Widok samego obozu oraz wyniszczonych, przerażająco wyglądających więźniów potęgował uczucie strachu i grozy.

Przyjęcie do obozu zazwyczaj poprzedzało kilkugodzinne oczekiwanie na placu obozowym. Zaraz po tym następowała konfiskata ubrań oraz rzeczy osobistych, po czym więźniowie poddawani byli kąpieli i dezynfekcji oraz otrzymywali obozową odzież. Procedurom tym towarzyszyły wyzwiska, krzyki i fizyczne znęcanie się ze strony esesmanów oraz więźniów nadzorujących – funkcyjnych. Nadchodził moment symbolicznego odbierania więźniom tożsamości – zamiast imion nadawano im numery obozowe. Numery były nadrukowane na kawałkach białego płótna, które musieli sami przyszyć do pasiastego ubrania. Więźniów klasyfikowano według  kategorii, których oznaczenia w postaci trójkątów w odpowiednim kolorze, umieszczone były przed numerem obozowym: czerwonym (więzień polityczny), zielonym (więzień kryminalny), czarnym (więzień aspołeczny), fioletowym (Świadek Jehowy) oraz różowym (więzień homoseksualny).

Uczucie strachu oraz niepewność co do własnego losu na stałe wpisywały się w codzienność obozową więźniów.