Młodociani trafiali do obozu w konsekwencji działalności konspiracyjnej członków ich rodzin, stanowiąc niejako zakładników. Część z nich sama angażowała się w konspirację i jeszcze przed osadzeniem w obozie Stutthof miała za sobą pobyt w innych obozach koncentracyjnych oraz aresztach gestapo, gdzie doświadczyła brutalnych form przemocy.

Nieletnich przywożono do obozu wraz z ich bliskimi. Było to związane z polityką aresztowań i internowania całych rodzin i dotyczyło zarówno polskich rodzin z terenu Pomorza, jak i mieszkańców Warszawy zatrzymanych po wybuchu Powstania w 1944 r.

Młodociani byli uznawani przez nazistów za element niepożądany z uwagi na „rasę” i narodowość. W obozie Stutthof osadzano m.in. żydowskie rodziny deportowane z Litwy, Łotwy i Estonii, a także osoby pochodzenia żydowskiego przywożone z innych obozów koncentracyjnych oraz likwidowanych gett.

Nieletnich kierowano do obozu również za nielegalne zdobywanie żywności, drobne kradzieże popełniane z głodu oraz ucieczkę z miejsc pracy przymusowej. Zdarzało się, że małoletni więźniowie po zwolnieniu ze Stutthofu trafiali do niego ponownie — dwu-, trzy-, a nawet czterokrotnie.