Po przybyciu do obozu więźniowie zetknęli się z licznymi zakazami i nakazami, których przestrzeganie było wymuszane groźbą surowych kar, a nawet utraty życia. Zasady obozowego regulaminu poznawali wyłącznie w praktyce, doświadczając ich na własnej skórze, gdyż nie istniała dla nich żadna dostępna, spisana wersja prawa obozowego. System ten nie służył utrzymaniu porządku czy sprawiedliwości, lecz miał na celu zastraszenie, dręczenie oraz fizyczne i psychiczne wyniszczenie osadzonych. Stosowane w obozie kary były zróżnicowane i uzależnione od rodzaju przewinienia, przy czym często nie zachowywano między nimi żadnej proporcji. „Wina” i „kara” pozostawały wobec siebie w rażącej niewspółmierności, a o ich wymiarze decydował arbitralnie komendant obozu. Najsurowszą sankcją była kara śmierci, którą ponosili między innymi więźniowie podejmujący próby ucieczki. Zdecydowana większość takich prób kończyła się tragicznie.
System represji obejmował również więźniów małoletnich, którzy – mimo wieku – poddawani byli tym samym mechanizmom terroru i przemocy.
Byli to dwaj bracia. Mieli dopiero po 13 i 15 lat jak zabrano ich do niewolniczej pracy. Przed kilkoma dniami udało im się uciec z grupy roboczej zatrudnionej w Gdańsku. Gdy mieli być wprowadzeni na platformę, młodszy zaczął się opierać, a wtedy starszy przemówił. Kochany mały bracie i drodzy bracia. Ciężko jest umierać, gdy jest się tak młodym, ale my nie boimy się śmierci. Niedługo oswobodzi was Armia Czerwona, a nas pomści. (relacja Martina Nielsena, więźnia obozu Stutthof)
