Za co byli karani młodociani więźniowie?
Pobyt w obozie wiązał się z licznymi zakazami i nakazami, których przestrzeganie było wymuszane groźbą surowych kar, a nawet utraty życia. Zasady obozowego regulaminu poznawano wyłącznie w praktyce, doświadczając ich na własnej skórze, gdyż nie istniała żadna dostępna spisana wersja obozowego prawa. System ten nie służył utrzymaniu porządku, czy sprawiedliwości, lecz miał na celu zastraszenie, dręczenie oraz fizyczne i psychiczne wyniszczenie osadzonych. Stosowane w obozie kary były uzależnione od rodzaju przewinienia, a o ich wymiarach decydował arbitralnie komendant obozu. „Wina” i kara były rażąco niewspółmierne. Najsurowszą sankcją była kara śmierci, którą ponosili między innymi więźniowie podejmujący próby ucieczki.
System represji obejmował również więźniów małoletnich. Pomimo wieku poddawani byli oni tym samym mechanizmom terroru i przemocy.
Byli to dwaj bracia. Mieli dopiero po 13 i 15 lat jak zabrano ich do niewolniczej pracy. Przed kilkoma dniami udało im się uciec z grupy roboczej zatrudnionej w Gdańsku. Gdy mieli być wprowadzeni na platformę, młodszy zaczął się opierać, a wtedy starszy przemówił. Kochany mały bracie i drodzy bracia. Ciężko jest umierać, gdy jest się tak młodym, ale my nie boimy się śmierci. Niedługo oswobodzi was Armia Czerwona, a nas pomści. (relacja Martina Nielsena, więźnia obozu Stutthof)
